حجــم سبــز

پایگاه خبری هنر جدید ایران
  • حجم سبز
  • هنر در روستا
  • ENGLISH
Blog Name
  • کارت پستال های روستایی
  • همراهان ما
  • درباره حجم سبز

سه شنبه ۶ دي ۱۳۹۰

گزارش تصویری نمایشگاه طراحی پیلوت

نمایشگاه جمعی از طراحان مازندرانی با عنوان « پیلوت » به کار خود پایان داد

به گزارش پایگاه خبری هنرهای تجسمی حجم سبز نمایشگاه جمعی از هنرمندان مازندران با عنوان « پیلوت » در روز جمعه 25 آذر ماه در روستای ماه فروز محله شهرستان ساری برگزار گردید.

فعالیت های هنری هنرمندان در شهرستان ها نسبت به سالهای گذشته روند بهتری به خود گرفته است و از اینکه هنرمند هر بستری غیر از گالری ها و موزه ها را برای ارائه آثار خود انتخاب می کند یک مسئله بسیار مهم است که در رویدادهای هنری معاصر ایران جدی تر به آن دیده شده است.

امروزه خوشبختانه فعالیت های هنری با توجه به عصر رسانه و دنیای مجازی کار را برای هنرمندان راحت تر نموده و آنها با دغدغه های کمتری می توانند آثار خود را به دیگر مراکز هنری ایران و جهان معرفی نمایند.

تا چندی پیش فعالیت های هنرمندان در روستاها و طبیعت فقط برای سرگرمی و تفنن و یا برخورد های شخصی انجام می گرفته ولی با توجه به اهمیت زندگی در محیط زیست و در خطر افتادن بعضی از گونه های جانوری و گیاهی و همچنین توجه به داشته های اعتقادی، قومی، اقلیمی و فرهنگی، اینگونه بسترها برای بیان دیدگاه ها و اندیشه های هنرمند معاصر عمیق تر گشته و هنرمند معاصر پیامدهای اخلاقی، فرهنگی و حتی بیان دیدگاه های عمومی تری را برای جامعه بر می گزیند.

خاطر نشان می سازد آثار هنرمندانی چون جلال الدین مشمولی، مهدی سما کوش، محمد رضا رهبر، حمید اسدزاده، حسین انجم روز، رسول کاظمی و اکبر نعمتی راد در این نمایشگاه یک روزه به نمایش عموم در خواهد آمد.

از سمت راست : رسول کاظمی . خلیل سمایی جابلو . حامد مشمولی . جلال الدین مشمولی

..................................................................................

این گزارش توسط خلیل سمایی جابلو استاد دانشگاه در مازندران ارسال شده است

به بهانه بازدید از نمایشگاه طراحی پیلوت
« آثار به نمایش در آمده شهری بود »

امروز جمعه ساعت 2 بعداظهر از فریدونکنار به اتفاق خانواده به طرف روستای ماهفروز راه افتادیم .

از جاده ساحلی حرکت کردیم ،از وسط دشت عبور کرده و به جاده ساری و خزرآباد رسیدیم . آدرس روستا را پرسیدیم، از جاده ای دست راستی که بطرف روستای ما هفروز راه داشت پیچیدیم حدود 2 الی 3 کیلو متر رفتیم .

در ورودی روستا به یک سه راهی رسیدیم که هیچ نشانی به طرف نمایشگاه نبود از خانمی سئوال کردیم منزل آقای عقیل کاظمی کجاست. مسیری را نشانمان دادند .
به طرف جنوب شرقی باید می رفتم تو مسیر مجبور شدیم از یک سوپر مارکتی سئوال کنیم. که آدرس را چنین گفت : مستقیم از این خیابان می روید، وقتی رسیدید به قبرستان، به کوچه دست چپ که در نبش آن حمام عمومی قرار دارد می پیچید ،بعد از آن به نمایشگاه می رسید . مسیر طبق راهنمائی ایشان طی شد.

از دور برگزار کننده نمایشگاه آقای رسول کاظمی را دیدیم .سرحال وراضی بنظر می رسید.
درب ورودی باز می باشد و چند نفری در نمایشگاه دیده می شوند . رسیدیم، از ماشین پیاده شدیم بعد از خوش وبش واحوال پرسی وارد فضای نمایشگاه شدیم . ورودی، یک دروازه معمولی ماشین رو یک منزلی است که کاملا باز بود. چند قدمی می رفتی ، می رسیدی به پیلوتی که 3*4 می باشد . طرف سمت چپ آبگرمکن قراردارد، دروسط یک میز عسلی ،که وسائل پذیرایی روی آن قرار داشت. در شروع ( سمت راست ) روی دیوار متنی از محمد رضا رهبر نصب شده که طراحی را تعریف کرده است.

در این قسمت آثار اسدزاده و رهبر نصب شده بود . باید از یک درب وارد اتاق می شدی تقریبا 4*4 به ارتفاع 2 متر و از روی دیواریک لامپ نصب بود وآثار مشمولی- سماکوش – انجم پور –کاظمی روی دیوار توسط میخ نصب شده است .
حرکت قشنگ و دلنشین بود با جسارت وعاشقانه ،بالاخره دغدغه هنری برگزارکننده گان قابل تحسین است.

فضای روستا و نمایشگاه از نظر امکانات هماهنگ بودند، محل نمایشگاه آمادگی نمایشگاهی باراندمان گالری را نمی پذیرفت وآثار به نمایش در آمده هیچ کدام قاب نداشتند به غیر از یک اثر از آقای سما کوش , برگزار کننده گان اگر می خواستند این آثار را در یک گالری در شهر ارائه دهند حتما مزین به قاب می کردند فکر کنم ، کم لطفی شده بود .
در محیط یک روستا انتظار می رفت آثار حس خاصی داشته باشد نزدیک به فضای روستا؛تا اینکه مخاطبان محلی بتواند نمایشگاه را درک کنند و ارتباط برقرار کنند .قرار از نمایشگاه در روستا ارتباط،آموزش،کشف استعداد وفضای نوهنری است.حتمابافضای یک گالری شهری تفاوت خواهد داشت.

نمایشگاه بدون توجه به خصوصیات بومی ومحلی ارائه شده ولحن ولهجه آثار با تجربه و دغدغه مردم این روستا هماهنگ نبود و اگر متن تابلوها ریشه در باورهای مردم روستا داشت و میتوانست مخاطبین محلی را ساعتها در خودش نگه دارد . در آن صورت ارتباط قوی تر می شد و در رفتارهای هنری آتی، مخاطبین بیشتری جذب می شد. محیط می طلبد، شکل فعالیت هنری در روستا با مواد ووسایل محلی ومشارکت مردم انجام گردد.دراینصورت موفقیت های آشکار وپنهانی را به همرا ه خواهد داشت.

..................................................................................

عکس از : فرزانه فاضلی