دبیرخانه هنر در روستا دومین دوره کارگاه طراحی با عنوان « روز طراحی » را در تاریخ 27 خرداد ماه 1390 در محل دبیرخانه « هنر در روستا » واقع در روستای کوتنا در شهرستان قائمشهر برگزار نمود

در این روز جمعی از هنرمندان مازندرانی و هنرمندان مدعو از تهران، کرج و آبادان حضور داشتند و حدود 4 ساعت در محیط جنگلی روستا به اجرای طراحی با نگاه تازه پرداختند.
استفاده از نور، سایه و امکانات محیط از جمله شیوه هایی بود که هنرمندان تجربه های تازه ای در آثارشان به وجود آوردند.

جلال الدین مشمولی راه حل خوبی پیدا کرده است. او تصمیم گرفته تصویرش را در اختیار دوستان هنرمند و غیر هنرمند قرار دهد تا با کشیدن ریش های متنوع بر آن - ریش هایی که شاید فکر جلال هم به آن قد نمی دهد- قدرت انتخاب بیشتری در این مساله مهم داشته باشد. به همین منظور از هنرمندان و علاقمندان دعوت می شود تا با هر امکاناتی که در اختیارشان قرار دارند، ریش و سبیل پشنهادی را بر روی عکسی از پرتره جلال الدین مشمولی بکشند

نام این مجموعه « می خواهم ریش بگزارم » نام دارد

آقای آقا زاده هنرمند مدعو از تهران
طراح و نقاش

میثم گذاری هنرمند مدعو از آبادان
عکاس و گرافیست

آرمین ولی پور هنرمند مدعو از کرج
نقاش و تصویر ساز

محسن اسراریان
ضیافت شام برای حشرات روی آب

محمد ملک جوینی
استفاده از پرتره خود برای اجرای ریش و سبیل

حسین روانبخش
عضو شورای سیاستگذاری

محمد متولی
گرافیست و تصویرساز

رسول کاظمی طراح و مجسمه ساز با نگاه تازه و با استفاده از نور و سایه، جمعی از هنرمندان شرکت کننده را فرا خواند تا از سایه هایی که بر روی کاغذ رولی بزرگ افتاده، خطوط محیطی آنان را رسم نماید.
او از سایه های درخت و گیاهان نیز استفاده کرده است.

حضور کودک به جذابیت های این روز اضافه کرد. مهرآسا سماکوش با راهنمایی پدر ( مهدی سماکوش ) و با استفاده از امکاناتی نظیر چوپ و برگ ، اندیشه های ناب کودکان خود را بر روی کاغذ پیاده می کرد

حامد مشمولی

روجا رضایی

به پیشنهاد مهدی سماکوش نمایشگاه خیابانی دومین دوره روز طراحی برگزار شد

همچنین جلسه ای با حضور اعضای گروه گرافیک حجم سبز به سرپرستی امید عزیزی رستم در محل برگزاری روز طراحی ( 2 ) برگزار شد که در رابطه با برنامه های آتی این گروه به بحث و گفتگو پرداختند.

مهدی نعمتی نژاد، حسین روانبخش، میثم گذاری و نیما آخوندی تجربه های عکاسانه خود را در این روز رقم زدند و در حین اجرای طراحی هنرمندان از طبیعت و موضوعاتی مختلفی که در فضای اجرا وجود داشت، عکاسی کردند.

یکی از نقاط قابل توجه این برنامه استفاده از خلاقیت های گرافیکی در اجرای برنامه بود که به قابلیت های این روز اضافه شد.

گروه هنری « حجم سبز » و گروه « مقیم در مچاله » از جمله گروه هایی بودن که در این روز به صورت جمعی به فعالیت هنری پرداختند.

....
شرکت کنندگان این دوره

جلال الدین مشمولی . حسین روانبخش . مجتبی دهدار . رسول کاظمی . مهدی نعمتی نژاد . الهام قریشی . فرزانه فاضلی . روجا رضایی . رضا شکاری . مارال پرهام . سحر علی نژاد . مهدیه جهانگیری . مهدی سما کوش . محمد متولی . حامد مشمولی . آرمین ولی پور . میثم گذاری . محسن اسراریان . محمد ملک جوینی . سینا پناهی . محمد جبیبی . حمید اسدزاه. فروزان سلیمانی . طیبه محجوب . محمد رضا حبیبی . نیما آخوندی . امید عزیزی . زهرا هاشمی . صدیقه پاشا . حسین انجم روز.

....

پوستر از سینا پناهی

یک اتفاق نه چندان ساده
مطمئنا برای همه ی ما لااقل یک بار در زندگیمان پیش آمده که تصمیم به تغییر بگیریم. این تصمیم گاهی مثل خودکشی کردن، خیلی خطرناک و گاهی مثل تغییر قیافه، خیلی ساده و معمولی است. اما همه ی این احکام را برای جلال می توان از زاویه ای دیگر دید! او از نوادری است که مدام در فکر تغییر است؛ هیچ وقت قصد خودکشی کردن نداشته و چون آدمی است که در تمام زندگیش یک قیافه داشته است، تغییر قیافه اش برای آدمی مثل من، اتفاقی نه چندان ساده و معمولی است! پس کاملا طبیعی است که چرا در تمام مدتی که جلال این خبر بزرگ را به من می دهد قلبم می تپد...
جلال را تصور کنید با شلوار بگی و موهای گلت شده ی بلندی که از ساقهایش آویزان است! کافی است یک گردنبند بلند با نشان فر و هر و چند دستنبد و یک عینک دودی ماهواره ای هم به این تصویر اضافه کنید، تا حسابی از خنده ریسه بروید. اما نه! انقدر به قیافه ی جلال در طول این سالها عادت کرده ایم که هر گونه فکر تغییر در این قیافه، معجزه ای در حد پرواز ایکاروس است! به اینجا که می رسم پیش خودم فکر می کنم عجب ایده ی جالبی به سر جلال زده و درست همینجاست که جلال مرا از رویا بیرون می آورد:
جلال: هی یارو، کجایی؟ بالاخره بگم می خوام چیکار بکنم یا نه!؟
من: د بگو دق مرگم کردی...
جلال نزدیک گوشم نجوا می کند و من بهت زده فریاد می زنم: نه!!!
بلی! به همین سادگی. جلال الا و بالله می خواهد ریش بگذارد! به قول خودش مدتی طولانی است که در فکر این کار است.
اما ماجرا اینجاست که ریش، در فرهنگ ایرانی بار معنایی گسترده ای دارد و از روحانیون گرفته تا هنرمند و عارف و فقیر فقرایی که سالی یکبار حمام می روند و حتی پروفسورها هم ریش می گذارند. شاید قدیمی ترین تصویر معروف ریش ایرانی را در سنگ نگاره های ایرانی و بر سر و صورت داریوش و کوروش کبیر دیده ایم. این همه تنوع، هم من و هم جلال را گیج کرده است. اما جلال راه حل خوبی پیدا کرده است.
او تصمیم گرفته تصویرش را در اختیار دوستان هنرمند و غیر هنرمند قرار دهد تا با کشیدن ریش های متنوع بر آن - ریش هایی که شاید فکر جلال هم به آن قد نمی دهد- قدرت انتخاب بیشتری در این مساله مهم داشته باشد.
به همین منظور از هنرمندان و علاقمندان دعوت می شود تا با هر امکاناتی که در اختیارشان قرار دارند، ریش و سبیل پشنهادی را بر روی عکسی از پرتره جلال الدین مشمولی بکشند...
همچنین جامعه گرافیست ها نیز می توانند با عکسی که در سایت حجم سبز قرار دارد از نرم افزارهای نظیر فتوشاپ، کُرِل و ... استفاده نمایند.